COLUMN | AFSCHEID NEMEN

Ik ben waardeloos in 2 dingen; namelijk ruzie maken en afscheid nemen.

Oke, het lijstje waar ik waardeloos in ben is in werkelijkheid wel een stukje langer; fileparkeren, koken, adem onder water inhouden, voordringen, tijd inschatten, verjaardagen herinneren etc. Allemaal dingen waar ik niet in uitblink, waar ik nooit een medaille in ontvangst voor zal nemen, niet eens een wisselbeker.

Maar vandaag ga ik het hebben over afscheid nemen. Mijn favoriete bezigheid, NOT! Met het nummer van Marco Borsato ‘Afscheid nemen bestaat niet’ luid uit de speakers. Want Marco, je hebt het mis! Afscheid nemen bestaat wel degelijk. En sinds ik mezelf een expat mag noemen, heb ik er vaker mee te maken dan mij lief is.

Zoals jullie weten heb ik twee weken geleden mijn familie verrast met een verrassingsbezoek aan Nederland. Man, dat was een feest! Het concert van Beyonc’e is er niks bij, sorry Queen B. Ballonnen, slingers, tompoucen (ja, ik werd ontvangen met champagne en tompoucen!) tranen van geluk en veel wijn. Die twee weken in Nederland zijn voorbij gevlogen. Met name door de vele wijntjes die ik met veel geliefde vriendinnetjes heb gedronken. Wine flies, when you are having fun, net als de tijd.

En dan gebeurt het. Je weet dat het komen gaat… die mail van TUI, die je een herinnering stuurt dat je een vlucht moet halen op Schiphol op maandagochtend. Dat je je koffers moet gaan inpakken en afscheid moet gaan nemen. Dat moment dat je op staat, zonder om te vallen van de vele glazen wijn, na urenlang gekletst met de allerleukste mensen om je heen en je niet zeker weet of je ze in je allerlaatste uurtjes in Nederland nog gaat zien.

En dan jongens, precies op dat moment breken alle dijken. Stromen de tranen over mijn wangen, net zolang tot mijn mascara op mijn kin zit. En nee, ik wil het niet. Maar het gebeurt! Iedere verdomde keer weer. Gelukkig hoef je van moeder Natuur niet te betalen voor de liters tranen die je gebruikt, want die waterrekening zou bij mij torenhoog zijn. Meestal krijg ik dan nog net de volgende zin uit mijn keelgat uitgeperst; Aah, we zien elkaar snel weer! Het is geen afscheid. Nee, helaas niet op de dappere sterke Tahnee manier, maar meer op die van een zielig straatkatje wat al weken geen eten heeft gehad en snakt naar liefde, eten en aandacht. 

Dit tafereel duurt gelukkig maar hooguit vijf minuten. Totdat de geliefde uit mijn blikveld is verdwenen, ik weer op adem ben gekomen en besef dat ik weer lekker emotioneel kan reageren. Want ja, ik ben een jankbal. Keihard. Geen ontkennen aan. Ga ik mij ook niet voor schamen, dat doen anderen al voor mij wanneer ik mijzelf uitstort in hun armen midden in die drukke winkelstraat en vreemden dit tafereel aanschouwen.

Maar weet je wat zo lekker is; dit stuk heb ik getypt zonder te huilen! En daarmee verdien ik dus toch die medaille. Want kom op, jij dacht het ook. 

Als expat heb je vaker te maken met afscheid nemen. Leaving home, to go home. Maar weet je welk nummer er nu uit de speakers knalt; I’m only one call away, I will be there to save the day. En zo is het maar net! Ver in afstand, maar dichtbij in hart. En zoals het nummer zegt; ik ben maar een belletje verwijderd van alle mensen waar ik zo ontzettend veel van hou!

Liefs,
Tahnee

Written By

Hoi! Ik ben Tahnee. 27 jaar, loopt het liefst de hele dag in bikini, bestelt liever eten dan dat ze Gordon Ramsay imiteert en is een recordhoudster in uitslapen. Is eigenwijs, creatief, liefdevol en een tikkeltje impulsief. In het weekend aan het kiten, haar wijngehalte opschroeven en de handstand aan het verbeteren. Enjoy!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *